Zwitserse Alpen – rust in structuur

Zwitserland voelde vanaf de eerste kilometers anders dan de landen ervoor. Strakker, stiller, alsof alles al op zijn plek ligt voordat je arriveert. Wegen waren rustig, borden helder en zelfs parkeerplaatsen leken logisch doordacht. In het begin moest ik wennen aan die orde, maar al snel merkte ik dat het me juist ontspande. Ik hoefde nergens over na te denken. Elke bergpas voelde als een moment op zichzelf. Ik reed langzaam omhoog, zette de camper regelmatig stil en keek. Niet om foto’s te maken, maar om het landschap echt binnen te laten komen. Beneden lagen groene dalen, boven verschenen gletsjers en bergmeren waarin de lucht perfect weerspiegelde. ’s Avonds stond ik vaak alleen. De motor tikte zachtjes na terwijl hij afkoelde. Ik kookte eenvoudig, dronk thee en keek hoe het licht langzaam achter de bergen verdween. Het voelde gecontroleerd, maar niet benauwend—eerder veilig. Alsof de omgeving zei: ‘Je mag hier gewoon even zijn. ’Zwitserland liet me zien dat vrijheid niet altijd rommelig hoeft te zijn. Soms zit vrijheid juist in weten dat alles klopt, zodat je zelf even nergens verantwoordelijk voor hoeft te zijn.