Mistige ochtenden in de Highlands

Schotland dwong me tot rust. In de Highlands kun je simpelweg niet haasten: single track roads, uitwijkplaatsen, schapen die besluiten dat jij wel even kunt wachten. In het begin frustreerde dat me. Daarna werkte het als therapie. Je wordt gedwongen aanwezig te zijn.Ik werd meerdere ochtenden wakker in mist zo dik dat de wereld op armlengte eindigde. Dan zette ik water op, luisterde naar de wind en wachtte tot de bergen langzaam weer verschenen. Andere dagen brak de zon door en lag een loch erbij als glas. Ik maakte wandelingen die nergens ‘heen’ gingen, behalve terug naar mezelf. Op Skye stond ik op een plek waar het de hele avond regende. Niet vervelend, eerder passend. Ik kookte binnen, las wat, keek uit het raam. Toen het even droog werd, stapte ik naar buiten en rook ik dat natte, aardse Schotland dat je niet kunt fotograferen. Het is een geur die je meteen terugbrengt. Schotland was rauw en eerlijk. Het liet me voelen dat je klein mag zijn in een groot landschap. En dat het soms precies is wat je nodig hebt: minder controle, meer overgave, en een route die niet alleen op de kaart bestaat.