Langs de Franse Atlantische kust

Langs de Franse Atlantische kust voelde alles losser. Minder regels, minder verwachtingen. Ik reed van strand naar strand zonder te weten waar ik zou eindigen. Surfdorpen liepen langzaam in elkaar over. Overal busjes, campers en mensen op blote voeten, alsof de zomer hier langer duurt dan op de kalender. Mijn dagen hadden geen vaste vorm. Soms werkte ik een paar uur, soms helemaal niet. Ik wandelde langs de zee, bleef hangen waar het licht mooi viel en kookte wanneer ik honger had. ’s Avonds stonden er vaak andere nomads in de buurt, maar iedereen leefde zijn eigen leven. Samen eten kon, maar niets hoefde.

Ik herinner me een avond waarop de wind hard stond en het zand over het strand werd geblazen. Ik zat in de deuropening van de camper, kijkend naar de zon die langzaam onderging. De lucht werd oranje en roze, en ik voelde me vreemd tevreden alsof ik eindelijk niet ‘op weg’ was, maar gewoon precies waar ik moest zijn. Deze kust gaf me ruimte. Niet alleen letterlijk, maar ook mentaal. Het was een plek waar je opnieuw leert dat plannen handig zijn, maar niet noodzakelijk. Soms is vrijheid gewoon: een goede parkeerplek, een warme maaltijd en de zee op gehoorsafstand.